همنشین (گلشن) احمدزاده بندرشرفخانه

  عکس کلبه های رویایی

(همنشین)

شبی با عابدی هم کلبه گشتم

شدم عابد  کنار  او نشستم

صدایی دلنشین ما را صدا کرد

درون کلبه غوغایی به پا کرد

سواری راه خود گم کرده در زد

درآمد همچو مه؛حرف سحر زد

نگاهش شعله دردلها برافروخت

دل ودلداده با او همزمان سوخت

نه عابد ترک یک اعمال خود کرد

نه از غربت سخن آمد نه از درد

هوای کلبه در دم شد دگرگون

همه عاشق همه مجنون دلخون

یکی از غمزه و مژگان سرودی

یکی دل داده ودل را ربودی

یکی از باده و مستی سخن گفت

یکی از بلبل و باغ و چمن گفت

من از عابد دعا دیگر ندیدم

بخوان ای دل بخوان ای دل شنیدم

صفای عشق را(گلشن)مجال است

وگر دل داده ای دیگر محال است

                                    (گلشن)

انجمن ادبی واساتید

 

.استاد ناظر

 

 

 

تو رفتی (گلشن) مهدیقلی احمدزاده

  

          تو رفتی غم رقیب بی امان شد

         غمت را کنج قلبم  جای  دادم

          تمام خاطرات خوب وغمگین

          دلم در چشم دل آورد  یاد م

         به خلوتگاه راز خود نسشتم

         به گریه عکس ها را پاک شستم

          سرشکم آبرویی از ختن شد

         رخم زرد و دلم چون نسترن شد

          وگرمن دل درون سینه دارم

          همین دل طاقت دوری ندارد

          که من پا جای پای تو گذارم

          جدایی واژه ی فرض محال است

          رقابت عرصه ی جنگ و جدال است

           مرا نشکن بخواهم سنگ بارد

           بگو (گلشن) غرورم را شکستم

           نرو از عشق تو من مست  مستم

                                         (گلشن)

ذورق (گلشن) مهدیقلی احمدزاده

             

شبی با ذورق تنگ و شکسته                                                     

زدم پهناورین دریای دنیا                                                            

نه پارویی زدم نه دل شکستم                                                  

سکوت دلربایی جلوه می کرد                                                      

من آنرا با نوای نی شکستم                                                        

نوای نی چو موج انتهایی                                                         

به روی آب دریا پرسه می زد                                                   

مرا از خشم امواج خروشان                                                     

چه باکم که سوار موج بودم                                                    

کنار لیلی خود می نشستم                                                           

و دردریای عشقش غرق گشتم                                               

نمردم شعر زورق را سرودم                                                      

تو را (گلشن) به اوصافی که داری                                             

به صدق وعشق پاکت می پرستم

                             ( گلشن)

امضائ عشق ( گلشن ) مهدیقلی احمدزاده


یا حسین

              شد محرم مسجد ومحراب گفت

              با ستاره این سخن مهتاب گفت

              درمدینه  رمز آن  احباب  گفت

              سید  عشاق  را  دریاب   گفت

                                            می کند با خون خود امضای عشق

             زاهد  خلوت نشین  پیمان شکست

             عاشق  دیوانه  با  رندان   نشست

             شب نشین از نیمه شب  رخت بست

             گشت عاشق هرکه بود وهرچه هست

                                          می نه ارزد این جهان منهای عشق

             کربلا با عشق بر پا می شود

             کربلا با خون  دریا  می شود

             کربلا با  کعبه همتا  می شود

             ساقی آن  کعبه زهرا می شود

                                           می شود در کربلا  معنای  عشق

              کربلا  خونین  و رنگین  می شود              

             کار زینب سخت وسنگین می شود

             فاطمه  غمگینِ غمگین   می شود

             هتک حرمت بر خود دین می شود

                                           می دهد سررهبر دین پای عشق

             کربلا   گهوار   اصغر   می شود

             غنچه ای نشکفته  پرپر می شود

             نوک  پیکان سوی حنجر می شود

             خون  حنجر  شیر  مادر می شود

                                        طفل  زهرا  می شود همتای عشق

کربلا زینت شعر( گلشن)                                       (گلشن)

تازه جوانه زدم (گلشن) مهدیقلی احمدزاده

 

 

بلبل شیرین سخن آمد نشست

 روی  گل و ساقه گل را شکست

 ناله گل دل شکن و  دل ربا

 اشک مرا اشک بهاران نمود

 زخم دلم  را نبست

لذت دردش به دلم مانده است

چه چه بلبل ز فراعشق ها

مست و خرامان به دلم بند شد

بارش رنگینِ ز رنگین کمان  

حاشیه ی برگ شقایق نشست

مستی دل ؛ طنین آن ناله شد

حسرت ازآن ناله صد ساله شد

                              (گلشن)

اسیر عشق (گلشن) مهدیقلی احمدزاده

          

 هنوز هم عشق را همتا نکردم

هنوزهم سازه ای پیدا نکردم

به جای عشق در شعرم گذارم

                           نه مجنون می شدی دیوانه خوانند

                         به آئین خودی بیگانه خوانند

                       ازین بیگانگی سر درنیارم

    اگر روزی چنین شد وای بر من

        هزاران بیت شعری در ترانه

             به جای نامه ها ی عاشقانه

                نخواهد شد بخوان ترسی ندارم

                                     خیالی نیست گراین سازه می بود

                                نه لیلی اندرون چاه می شد

                            نه یوسف آمدی بازار کنعان

                       زلیخا یی چرا گمراه می شد

                    نخوان .ازعشق وعاشق داغدارم

 نماندی تنگنای عشق هرگز؟؟

     تو( گلشن) خود اسیرعشق هستی

         بنای شعر را با عشق بستی

              سرودی پای عشقم سربدارم.

                                    (گلشن)   

سبوی اشک (گلشن)

    مهدیقلی احمدزاده

 

شدم پای درختی ؛ برگ ریزان

          شنیدم برگها آواز خوانند

                 یکی تنها فتادی از درختی

                   شتابان می سراید شعر هجران

  گرفتم روی قلبم جای دادم

            نیفتد زیر پا صد برگ گردد

                   زخشم غاصبان فریاد دارد

                            گهی آرام گه افتان وخیزان

که عاشق رنگ آن گیرد بهانه

        به پاییز و به رنگش شعر سازد

                   خدا قوت هر آنکس دل نبا زد

                          نگاهی؛ روی برگ زرد والوان

چرا؟؟؟؟

به روی برگها عشق آفرینیست

          نگاری دست یارش را فشارد

                   چنانکه نبض قلبش را نوازد

                             دو عاشق پایبند عهد وپیمان

 

  ززیر پای عاشق ناله خیزد

        زچشمانش سبویی اشک ریزد

                صبا صاحب نظر پاییز و صد رنگ

                           به آوازی خوشند جمله هزاران

 

 که(گلشن) ناظر دلهای پاک است

         هزاران بلبل آنجا سینه چاک است

               هزاران برگ الوان روی خاک است

                          هزاران عاشق مست و غزل خوان

                                                          (گلشن)

تنگنای عشق…نیلوفرمن

                                                                                                  

          

چرا با من جفا کردی                                                        

مگر من بی وفا بودم

تو می دانستی از حالِ                   

دل خونین ومجنونم

چو مرغ بی پر و بالی

نفس درتنگنا دارد

بیا صد بار دیگر هم

شکستی؛بند خواهم زد

که هربند دلم ازعشق؛

همای عشق می سازد

 تو باشی دربهارم

چون گل نیلوفر زیبا

که (گلشن)هم خدا دارد

                    (گلشن)

 

غریبانه


 

هزاران شب تو را با درد تنهایی  پرستیدم

                              تو را در قلب رویا ها  چه  رویایی  پرستیدم

به تارشب  چو مه رخسار زیبای پریشانی

                                      برآمد در دل ظلمت به زیبایی پرستیدم

چو چیدم پرده ظلمت غریبانه سفرکردی

                                      نگاهم ناگهان افتاده جا پایی؛ پرستیدم

تورفتی من همانجا را زیارتگاه خود کردم

                                سرشکم شد روان با رنج رسوایی پرستیدم

شفا دادی به درد قلب مجنونم صدا کردی

                                دل از(گلشن)شفا ازتو به شیدایی پرستیدم

                              (گلشن)