بالا تر از عشق(گلشنا)احمدزاده بندرشرفخانه

(گلشنا)از قعردل فریاد زد ناظر بگو

                                       سوختن کو تا که خاکستر شدن

هرسه را گفتی که  آتش از دل آتش زند

                         هرسه با هم می دهد جان موقع پرپر شدن

شعر ناظر اشک دیده از دلم بیرون کشید

                               شمع وپروانه تواند کی دل ناظر شدن

شعر ناظر می رود عرفان دیرین بشکند

                              در لطافت آیه ی الماء وطین وتر شدن

ناظرا از خاک و خاکستر سرودی سوختم

                                ازدل خونین گذشتی در دم  آذر شدن

اشک شمع وسوزش پروانه ودل ناله ها

                       گفت(ناظر) هرسه داری تا خود اطهر شدن

                                                         (گلشنا)

اورک سئوزوم (گلشنا) احمدزاده بندرشرفخانه

مرا عشق رضایم گشته سرشار

اگر   آهو   نپنداری ؛    نپندار

مرا دعوت  نما  پابوس  باشم

ضمانت کن شوم  خدام   زوارِ

                    (گلشنا)

 

اوزگه دن هر نه قدر یاره یئسم اینجی مه رم

ائوزومون کی بله آغلاتدی بو دونیاده  منی

هرکیمه یار دئدیم دشمن جان اولدی منه

باخیرام گونده گورم کیم سالاجاق یاده منی

                                       (گلشنا)

مانند من از بیگانگان هر گز ننالم

خانه دل (گلشنا) احمدزاده بندرشرفخانه

ابرها گریه کنان نعره به لب

                          آتش  خشم  به  دردانه  زدند

 بادها در دل کوه ودل دشت

                       همه را زوزه کشان  شانه زدند

قطره ها روی خنک پایه ی باد

                         سرکی   بر در هر خانه  زدند

چشمها باز ولی مست آلود

                          نگهی  بر دل   مستانه  زدند

همه از مکر رقیبان دو رو

                        داغ  دل  از  پر پروانه   زدند

عاشقان پاک تر از پاکی  گل

                     (گلشنا)  لب ، لب  پیمانه   زدند

                                             (گلشنا)

 

 

انتظار (گلشنا) احمدزاده بندرشرفخانه

 

انتظاری از تو دارم

خواهش یک قلب عاشق

یک دل بشکسته درپیکار عشق

ازکمان یک نگاه مست سنگین

در مسیر دیده  تا دل شادوغمگین

تیر مژگان تیزتر بود

چشم ها از اشک حسرت

دلبر و لبریزتر بود

 انتظاری ازدل مجنون وخسته

ازدلی هجران کشیده

از سرود و نغمه های عشقانه

ناله و فریاد های بی بهانه

زخم هایش کهنه تر از آرزوها

  محرمی باید ندارم

                        (گلشنا)

شعر عید فطر (گلشنا) اجمدزاده بندرشرفخانه

شامگاهان رویت ماه رسید
نادی ی مائده از راه رسید
آنکه مهمان خدا بودی سی
عید   مهمانی  الله   رسید

                    (گلشنا)

 

 

خلقتم (گلشنا) احمدزاده بندرشرفخانه

گاه در بالای کوهی بی درخت

پرتوی خورشید پر پر می زند

باد گرم وخشک و سوزان می وزد

حرمت بودن شکسته

آب نیست ، تاب نیست

ابر می خندد

 به احوال گیاه خشک وتر

زندگانی گشته هر لحظه محال

می گریزد آهوی خوش خط وخال

 نیست آوازخوشی از مرغکان

گاه زاغی پر زنان سر می زند

جیرجیرک  این   وآن سو می پرد

شدت گرما توانش می برد

آب نیست

بوته ها ی نیمه جان ، جان می دهند

کوه دیگر.

کوه دیگر رود پر آبی  روان

روی خاک و سنگ غوغا می کند

آبشاری آبی ی زیبا و پهن

از بلندای شیاری تنگ و تیز

می پرد مرغابی از آن آبریز

آب هست

آب و مرغابی بغل اندر بغل

می رسد پایین دریا میکند

گله ای ازآهوان مشک بو

با غزال تیز پا در روبرو

صبح را تا مرز شب تا میکند

آب هست

زندگانی ، عشق هست

این کجا و آن کجا

خلقت هر دو همان وخالق هر دو یکیست

(گلشنا)هردوهمان کوه است وخاک است و

زمین

خلق در جویندگی امروزو فردا می کند

                             (گلشنا).

تا آفتاب (گلشنا) احمدزاده بندرشرفخانه

آفتاب هرجا رود رو سوی رویش میکنم

 مشکل است از بامدادان تا غروب

غمگسارم ، رو به رویش   میکنم

بیقرارم؛ لذت یکدم نگاهش

شعله بر جانم زند

تا بگردانی بگردم

پای بند خاک هستم پای کویش میکنم

گاه ابری بین ما پا در میانی میکند

می رباید چشمک خورشید را

ازندانم ها خودی خود روضه خوانی میکند

باد لرزید ، آسمان لبخند زد

پیر خوشگل در میان رنگها

بین خورشید و زمین، رنگین کمانی میکند

رنگ رویم رنگ رویش

شکل رخسارم گرفته از رخ زیبای او

(گلشنا) من با وجودش < مانده ام>

 عاشق اویم که با او زندگانی میکنم

                              (گلشنا)

درد دل (گلشنا) احمدزاده بندرشرفخانه

عالمی را خلق کردم خود درونش مانده ام

گریه دارد،اشک دارد،چشمها پرآب نیست

آسمانش پر ستاره

خاطرم آید شب آمد آسمان بی ماه بود

ساختم چاهی درونش آب داشت

ماه را دیدم درون چاه بود

می روم انبوهی ازغم  با دلم دمساز نیست

کس نمی گوید به من آخر کجا آغاز نیست

باغ ها کم گل ،شکوفه کم رمق

نهرها کم آب ،صدای آب نیست

اندلببان قهر قهرند

ناله هست ، فریاد هست  آواز نیست

می سپارم دل به صحرا

خواب می خواند بخوانم خواب نیست

نه خبر دارم ازاو نه او خبر دارد زمن

درد هست ، همدرد نیست همرازنیست

 (گلشنا) روشن نما مطلب به ظاهر باز نیست

  شعر من ازدل برآید عشق باشد ناز نیست

                                                             (گلشنا)

دلشکسته(کلشنا) احمدزاده بندرشرفخانه

شنیدم  دل شکستن   اشتباه است

زعاشق بی خبرماندن گناه است

=================

سرودم شعری از دلهای خسته                    

از آن دلها که  پای دل  نشسته 

 همه مجنون و  والح دلشکسته

همه عاشق خرامان رسته رسته              

             همه خونین  وسرخ است وسیاه است 

زدلهایی   فراغ   و   آسمانی                 

سکوت    غم فزای  زندگانی

بساط    تشنگان      نوجوانی

به  وقت  انتظار  و  مهربانی                      

                  بریزد دل،همان دریک نگاه است

هوای  ابری  وسرد   زمستان

به زیرآسمان  و برف و باران

به شوق دیدن خورشید سوزان

به زیر  بید مجنون  و پریشان                 

                   گدا عاشق شود همتای شاه است

 چراغ زندگی کم شعله  پررنگ

دل و افکار باهم  می کند جنگ

فراغ عمر هر دم می شود تنگ

به هستی عاشقان هم میزند چنگ                

                   که هستی بی وجود آن تباه است

 به  چشمان  خمارش  پای  بندم

قسم برجان ز جانان  دل نکندم

قسم بردل که دل را می پسندم

به عاشق پیشه گان هرگزنخندم     

          که عشق و(گلشنا) چون مهر وماه است

                                              (گلشنا)

ترنم عشق (گلشنا) احمدزاده بندرشرفخانه

 

اعیاد شعبانیه مبارک

یا مهدی

من مست می آلودوپریشان تو هستم

مستم که به دیدار تو مستانه نشستم

گر لایقم این دست خطا کار که شاید

دست من و دامان تو دامان تو دستم

 یک لحظه اگر……………………….                            

                                 (گلشنا)

ماه شعبان آمده در آسمان غوغا کند

عید  شعبانیه را  دلداد گان  برپا کند

یا ابوالفضل یاحسین یامهدی؛یا سجادما

هردل ودلداده  را  اعیادتان  شیدا  کند

                              (گلشنا)

 دلا خوبان ز مبعث یاد کردند

کلام  اقره  را  فریاد  کردند

محمد را رسول الله خواندند

محمد را خدا را شاد کردند

                    (گلشنا)

تال بندرشرفخانه

 باغ دل

وای من این باغبان خیلی شکایت می کند

                      از گل  و بلبل  گلایه   بی نهایت  می کند

روز وشب کواز بهای عطرگل دم می زند

                     عطر گل را قیمت  از عطارغایت می کند

بی خبر ازارزش گل دل به  قیچی می زند

                   ماجرای  باغ وگل را  وین  کفایت می کند

بلبل   نالان  به  سر فریاد و  واویلا   دهد

                  ازخزان وصرصروحرمان حکایت می کند

خوب وبد را نیک بیند عاشق مجنون صفت

                 شاعر  گمگشته  اظهار  رضایت   می کند

عشق را درمدحت گل بارها بسروده اند

                   (گلشنا) شعر تو را  افلاک  آیت می کند

                                                                        (گلشنا)

همه از عشق ترنم زدل خویش کنند

               که سرای دل خود کلبه درویش کنند

هرکسی قصهّ خودهرچه دلش خواست نوشت

             (گلشنا) قصه ی ما اینهمه تفتیش کنند

                                                                                  (گلشنا)      

جلد چهارم کتابهای چاپ شده گلشنا ترنم عشق