بایگانی برای تیر , ۱۳۹۳

تا آفتاب (گلشنا) احمدزاده بندرشرفخانه

آفتاب هرجا رود رو سوی رویش میکنم

 مشکل است از بامدادان تا غروب

غمگسارم ، رو به رویش   میکنم

بیقرارم؛ لذت یکدم نگاهش

شعله بر جانم زند

تا بگردانی بگردم

پای بند خاک هستم پای کویش میکنم

گاه ابری بین ما پا در میانی میکند

می رباید چشمک خورشید را

ازندانم ها خودی خود روضه خوانی میکند

باد لرزید ، آسمان لبخند زد

پیر خوشگل در میان رنگها

بین خورشید و زمین، رنگین کمانی میکند

رنگ رویم رنگ رویش

شکل رخسارم گرفته از رخ زیبای او

(گلشنا) من با وجودش < مانده ام>

 عاشق اویم که با او زندگانی میکنم

                              (گلشنا)

درد دل (گلشنا) احمدزاده بندرشرفخانه

عالمی را خلق کردم خود درونش مانده ام

گریه دارد،اشک دارد،چشمها پرآب نیست

آسمانش پر ستاره

خاطرم آید شب آمد آسمان بی ماه بود

ساختم چاهی درونش آب داشت

ماه را دیدم درون چاه بود

می روم انبوهی ازغم  با دلم دمساز نیست

کس نمی گوید به من آخر کجا آغاز نیست

باغ ها کم گل ،شکوفه کم رمق

نهرها کم آب ،صدای آب نیست

اندلببان قهر قهرند

ناله هست ، فریاد هست  آواز نیست

می سپارم دل به صحرا

خواب می خواند بخوانم خواب نیست

نه خبر دارم ازاو نه او خبر دارد زمن

درد هست ، همدرد نیست همرازنیست

 (گلشنا) روشن نما مطلب به ظاهر باز نیست

  شعر من ازدل برآید عشق باشد ناز نیست

                                                             (گلشنا)

دلشکسته(کلشنا) احمدزاده بندرشرفخانه

شنیدم  دل شکستن   اشتباه است

زعاشق بی خبرماندن گناه است

=================

سرودم شعری از دلهای خسته                    

از آن دلها که  پای دل  نشسته 

 همه مجنون و  والح دلشکسته

همه عاشق خرامان رسته رسته              

             همه خونین  وسرخ است وسیاه است 

زدلهایی   فراغ   و   آسمانی                 

سکوت    غم فزای  زندگانی

بساط    تشنگان      نوجوانی

به  وقت  انتظار  و  مهربانی                      

                  بریزد دل،همان دریک نگاه است

هوای  ابری  وسرد   زمستان

به زیرآسمان  و برف و باران

به شوق دیدن خورشید سوزان

به زیر  بید مجنون  و پریشان                 

                   گدا عاشق شود همتای شاه است

 چراغ زندگی کم شعله  پررنگ

دل و افکار باهم  می کند جنگ

فراغ عمر هر دم می شود تنگ

به هستی عاشقان هم میزند چنگ                

                   که هستی بی وجود آن تباه است

 به  چشمان  خمارش  پای  بندم

قسم برجان ز جانان  دل نکندم

قسم بردل که دل را می پسندم

به عاشق پیشه گان هرگزنخندم     

          که عشق و(گلشنا) چون مهر وماه است

                                              (گلشنا)