بایگانی برای آبان , ۱۳۹۲

تازه جوانه زدم (گلشن) مهدیقلی احمدزاده

 

 

بلبل شیرین سخن آمد نشست

 روی  گل و ساقه گل را شکست

 ناله گل دل شکن و  دل ربا

 اشک مرا اشک بهاران نمود

 زخم دلم  را نبست

لذت دردش به دلم مانده است

چه چه بلبل ز فراعشق ها

مست و خرامان به دلم بند شد

بارش رنگینِ ز رنگین کمان  

حاشیه ی برگ شقایق نشست

مستی دل ؛ طنین آن ناله شد

حسرت ازآن ناله صد ساله شد

                              (گلشن)

اسیر عشق (گلشن) مهدیقلی احمدزاده

          

 هنوز هم عشق را همتا نکردم

هنوزهم سازه ای پیدا نکردم

به جای عشق در شعرم گذارم

                           نه مجنون می شدی دیوانه خوانند

                         به آئین خودی بیگانه خوانند

                       ازین بیگانگی سر درنیارم

    اگر روزی چنین شد وای بر من

        هزاران بیت شعری در ترانه

             به جای نامه ها ی عاشقانه

                نخواهد شد بخوان ترسی ندارم

                                     خیالی نیست گراین سازه می بود

                                نه لیلی اندرون چاه می شد

                            نه یوسف آمدی بازار کنعان

                       زلیخا یی چرا گمراه می شد

                    نخوان .ازعشق وعاشق داغدارم

 نماندی تنگنای عشق هرگز؟؟

     تو( گلشن) خود اسیرعشق هستی

         بنای شعر را با عشق بستی

              سرودی پای عشقم سربدارم.

                                    (گلشن)   

سبوی اشک (گلشن)

    مهدیقلی احمدزاده

 

شدم پای درختی ؛ برگ ریزان

          شنیدم برگها آواز خوانند

                 یکی تنها فتادی از درختی

                   شتابان می سراید شعر هجران

  گرفتم روی قلبم جای دادم

            نیفتد زیر پا صد برگ گردد

                   زخشم غاصبان فریاد دارد

                            گهی آرام گه افتان وخیزان

که عاشق رنگ آن گیرد بهانه

        به پاییز و به رنگش شعر سازد

                   خدا قوت هر آنکس دل نبا زد

                          نگاهی؛ روی برگ زرد والوان

چرا؟؟؟؟

به روی برگها عشق آفرینیست

          نگاری دست یارش را فشارد

                   چنانکه نبض قلبش را نوازد

                             دو عاشق پایبند عهد وپیمان

 

  ززیر پای عاشق ناله خیزد

        زچشمانش سبویی اشک ریزد

                صبا صاحب نظر پاییز و صد رنگ

                           به آوازی خوشند جمله هزاران

 

 که(گلشن) ناظر دلهای پاک است

         هزاران بلبل آنجا سینه چاک است

               هزاران برگ الوان روی خاک است

                          هزاران عاشق مست و غزل خوان

                                                          (گلشن)