بایگانی برای مهر , ۱۳۹۲

تنگنای عشق…نیلوفرمن

                                                                                                  

          

چرا با من جفا کردی                                                        

مگر من بی وفا بودم

تو می دانستی از حالِ                   

دل خونین ومجنونم

چو مرغ بی پر و بالی

نفس درتنگنا دارد

بیا صد بار دیگر هم

شکستی؛بند خواهم زد

که هربند دلم ازعشق؛

همای عشق می سازد

 تو باشی دربهارم

چون گل نیلوفر زیبا

که (گلشن)هم خدا دارد

                    (گلشن)

 

غریبانه


 

هزاران شب تو را با درد تنهایی  پرستیدم

                              تو را در قلب رویا ها  چه  رویایی  پرستیدم

به تارشب  چو مه رخسار زیبای پریشانی

                                      برآمد در دل ظلمت به زیبایی پرستیدم

چو چیدم پرده ظلمت غریبانه سفرکردی

                                      نگاهم ناگهان افتاده جا پایی؛ پرستیدم

تورفتی من همانجا را زیارتگاه خود کردم

                                سرشکم شد روان با رنج رسوایی پرستیدم

شفا دادی به درد قلب مجنونم صدا کردی

                                دل از(گلشن)شفا ازتو به شیدایی پرستیدم

                              (گلشن)

انشای عشق

نویسنده: (گلشن)  مهدی قلی احمدزاده – ۱۳٩۱/٢/٢۶

                              

                                 انشای عشق

می نه ارزد این جهان منهای عشق

                                   می شود باخون دل امضائ  عشق

جام . می . لبریز از .می.  میشود

                                    چشم را  دل میکند  دریای عشق

ساز عشق از نای واز نی می دمد

                                  میکند  فریاد  خون  فردای  عشق

عاشق  دیوانه  از لیلی   نو شت

                                    شیوه مجنون نشد همتای عشق

شب نشین از نیمه شب رخت بست

                                 می برد  کالای  جان  بازار  عشق

عشق تکرارش سکوت مبهم است

                                (گلشنا )کی می کنی انشائ عشق

                                                                 (گلشن)

               

                                                                      

 

               مگر می شود  انسان  عاشق نشود

 

 

تقدیر

از تمام دوستانی که به اینجانب (گلشن )عنایت وافر دارند ودرسایت

(گلشنا) حضور می یابند واظهار نظرمی کنند تشکر می کنم وموفقیت

تمام دوستان عزیزو وفادار را آرزومند هستم

نویسنده: (گلشن) مهدی قلی احمدزاده – ۱۳٩۱/۱٢/۱٧

               حسرت

منکرعشق من و تو گرمی بازار توشد

راغب  دیرینه  من  موجب  آزار تو شد

من  زکجا آمده ام «آمدنم بهرچه بود»

تابه کجا می رود این دل که گرفتار  توشد

عشق تودروجود من آیه یک سوره عشق

مرغ دلم کنج قفس بنده ی دربار توشد

حسرت بودن به کنار توشده حسرت دل

 راز دلم در دل تو؛ مونس اسرار توشد

غبار بی توبودنم  نشسته درسرای من

از غم هجران تودل عاشق وبیمارتوشد

                           گلشن

 

 


 

نویسنده: (گلشن) مهدی قلی احمدزاده – ۱۳٩۱/۱٢/٩

 ای فلک  ازریشخند غافلانم باک نیست 

زخم دل دارم ولاکن سینه ام صدچاک نیست  

با صبا دل را نثارش میکنم دل بد مکن

دل نثار یارکردن ؛پرزدن  غمناک نیست

دلربایی میکند افسونگرِ ما با خطا

درنهادعشق اگرشک وگمان شد پاک نیست

کو همای رحمتش عنقای  رحمت می کنم

پاک پاکم منت حرف طلا وخاک نیست    

داده ام دل را به او یک لحظه گلشن گشته است

شعر(گلشن )ازدل آید درسخن شکاک نیست

                             (گلشن)

 


 

نویسنده: (گلشن) مهدی قلی احمدزاده – ۱۳٩۱/۱۱/۳٠

                 مدارا

 با رقیبم  بی بهانه دل مدارا می کند

نسگلِ دلتنگیم را دیده؛ حاشا می کند

من به الفاظ محبت تازه عادت کرده ام

دفترعشق مرابا دست خود تا می کند

تارمویش تارشب را پود وصلت می زند

شمع سوزان بزم ما را زردِ زیبا می کند

در دل تاریکی شب ؛دل زهجران سوختی

ظلمت از خاکسترِ پروانه  پروا می کند

در دلم دارم حدیثِ رنگِ مهتابِ سحر

صبحگاهان بزم شب را ساده برپا می کند

خواستم شب از لیالِ  عالم انجام باد

(گلشن) ازآغاز آن شب فکر فردا می کند

                               گلشن

 


 

نویسنده: (گلشن) مهدی قلی احمدزاده – ۱۳٩۱/۱۱/٢۴

عشق را باد وزان درکوی ودشت آواره کرد

خیلی از بیچاره ها را عشق وایمان چاره کرد

 چون متاع عشق را بردند در بازار عشق

شکوه از  رنج شماتت اهل دل همواره کرد

محنت بازار از یوسف شنیدن سهل نیست

ریسمان عشق را عشق  زلیخا پاره کرد

عشق را با ریسمان عقل خود افسار کن

اختیار از او گرفت و  کاره را  بدکاره کرد

کی خدای عشق ؛جانان را ملامت می کند

خود وجود عشق را با خلقتم یک باره کرد

( گلشنا )عاشق شدی ؟ازعشق ما دم میزنی

من یکی بیچاره بودم عشق آن را  چاره کرد

                                    (گلشن)

 


 

نویسنده: (گلشن) مهدی قلی احمدزاده – ۱۳٩۱/۱۱/۱۳

                غم عشق

 در غم هجر نگارم  مرغ دل  پر می زند

ناگران نالان هراسان این وآن درمی زند

 رازعشقم را هزاری نیمه شب آواز کرد

ازمن ودل صد حدیث ازعشق دلبر می زند

گریه هایم بی صدا واشک هایم رنگ خون

ناله هایم  نا شکفته باد صرصر می زند

سازفرداهای عشقم را تو حالا می زنی

گوهری خام است وقدرش ساززرگرمی زند

لحظه ها ی بی توبودن آتش جانم شده

غصه هایم  را منادی تازه از سر می زند

مست مستم بی رقیبم فاصله بی داد کرد

شهره شهرم هرآنکس حرف دیگرمی زند

من به سودای نگارم سر به سودا داده ام

جان فدایش میکنم اوصحبت ازسر می زند

(گلشن) از گفتار بیجا درسخن  پرهیز کرد

درهمین  آغاز با خود  حرف  آخر  می زند

                                    (گلشن)

راز عشقم را هزاری نیمه شب آواز کرد

ازمن ودل صدحدیث ازعشق دلبرمی زند

 


 

نویسنده: (گلشن) مهدی قلی احمدزاده – ۱۳٩۱/۱۱/۱۳

گلی ز:گلشن:شعرت برای من بفرست

شمیم طبع خوشت رابه این چمن بفرست

عقیق حس تورا +شاهد+ خریدار است

به گوهری .گوهر از خطه یمن  بفرست

                                 ( شاهد)

 


 

نویسنده: (گلشن) مهدی قلی احمدزاده – ۱۳٩۱/۱۱/٩

             نورباران

روز میلاد محمد را  قلم انشا نمود

نوری آمد کاتبان آن نور را معنا نمود

ازصفای مقدمش عالم به نور آراسته 

خلقتش نوراست و برتراز یدبیضا نمود

                         ( گلشن)

      نور آمد

 


 

نویسنده: (گلشن) مهدی قلی احمدزاده – ۱۳٩۱/۱۱/۳

  ساربان آهسته آهسته صدا کرد وبرفت

مانده ای از کاروانی را فدا کرد وبرفت

کاروان رفت وبه چشمم رفتنی ترسیم شد

درد هجرانی کشیدم  دم  ندا کرد  وبرفت

مانده ام چون عاشق غم دیده درسودای عشق

دید و سنجیدو  دعایم با خدا کرد وبرفت

باغم هجران به سرسودای فرداها ی عشق

انتظاری سرخ  و سنگین ابتدا کرد  وبرفت

 شمس میگرید به احوالم قمرکم سو شده

قاضی پرونده ی عشقم ادا کرد  وبرفت

عشق راهرکس به خلق وخوی خود معنا کند

 دست غیبی عشق(گلشن)را ندا کرد وبرفت

                                       گلشن

 


 

نویسنده: (گلشن) مهدی قلی احمدزاده – ۱۳٩۱/۱٠/٢۴

           جدایی

فلک  فریاد  دارم  ازجدایی

چنین می نالم از این دلربایی

فراقی خانه ام را کرده ویران

دلم تنگ است ومجنونِ رهایی

 شب وروزم همانا سرد وتاریک

 خرابم  از سراب   آشنایی

زدم خط  غروب  آسمان را

بزن عاشق سجود بی ریایی

کنون در آسمان معراج  کردم  

عروجم را ستود این ماسوایی

سرشکم پیش رویت ریزریزان

غبارش را بگیرد تا  در آیی

زمان با تو گلاویز مرام است

تو (گلشن ) در مرام انبیایی

                    گلشن

                 

 


                                                                                           (گلشن)

پریشان

نیاسودم دمی ازیاد جانان

                             پریشانم یریشانم پریشان

شدم من واله چشم خمارش

                            سزاوار سزایم ازدل وجان

سراغ داده هایم را گرفتی

                      گذشت ازعمرسنگینم چه آسان

به بیماری به بالینم ندیدم

                           خدا داند خدائی نه به قرآن

قسم بر ناله ی جانسوزعشاق

                    به حالم چشم عالم گشته گریان

زدل فریاد خون  آید به هوشم

                       قسم خوردم رَسَم آئین خوبان

جهان را بی وفا خواندی جهانی

                   نسنجیده نگو(گلشن) که اینسان                            و            

                                            (گلشن)

پیمان

 ۱۱-اهل ایمان را از تند خویی درگفتار منع میکنیم بدرستیکه

     گفتار نیکو شما را بین بنده گان خدا ونزد خدا محبوب میکند

                                                                     (گلشن)

آوازه مهتاب

در یک شب مهتابی آوازه ی مهتابم

                                  در سایه ی مهتابم گم کرده ی خود یابم

 

در کنج  دلی  عاشق با رنج دل تنگم

                                   با گریه سحر کردن در سایه ی احبابم

 

تو آمدی  و  رفتی  من آمدنت دیدم

                                     رفتی ز فراق تو در سوزم و در تابم

 

شب ضامن فردای آغاز وسرانجام است

                                    من خادم شب زنده در خارج  محرابم

 

در چشم خمار تو سرگرم مناجاتم

                                در گوشه ی تاریک رویای تو می خوابم

 

(گلشن) توکه می گفتی آب آئینه رازاست

                                        در  آب نظر کردم  با منظره ی آبم

                         (گلشن)

شعر من

 

نویسنده: (گلشن) مهدی قلی احمدزاده – ۱۳٩۱/۱٠/۱۶

                          آغاز عشق 

  دلم می لرزد وهمراز عشق است

همین دل بستگی آغاز عشق است

سکوت عاشق  هجران کشیده

بیان  سرمد و  ممتاز عشق است

شدن دیوانه و از خود بریدن

دلم پر پر می زند پرواز عشق است

شکستی قلب من خیلی صدا کرد

پذیرفتم  فلک  آواز  عشق است

تمنا کردم  از  ساقی  نوازد

خطا کردم. که اوطناز عشق است

نی و نی زن  هنر می آفریند

سراسیمه شدم آن ساز عشق است

دلا هرجا به راز عشق ماندی

بیا(گلشن) برین پرداز  عشق است

                          (گلشن)

نی و نی زن هنر می آفریند

 

 


 

نویسنده: (گلشن) مهدی قلی احمدزاده – ۱۳٩۱/۱٠/۱۴

حسینون سینه سینن اوخ دینده فاطمه آغلار

دوشنده سینه سی اوسته باخار نیزه قمه آغلار

حسینون باشی اوستونده ورولدی قاره بیرپرچم

باخار زهرا  دئیر دردین او قاره  پرچمه  آغلار

                                             گلشن

 


 

نویسنده: (گلشن) مهدی قلی احمدزاده – ۱۳٩۱/۱٠/۸

خانه ای را ساختم باخون دل ازیادها

درامان ماند  وجودم از وجود بادها

 خانه ای راساختم ازخاطرات رازعشق

از فراز تنگ  امواج  نت   فریادها

خانه ای راساختم اززخم دل های گران 

 دورتر  ازسایه بان   جنت  شدادها

خانه ای را ساختم با اشک های رنگ خون

عشق  شیرین ها و رنج تیشه فرهاد ها

خانه ای راساختم خالی زهررنگ وریا

زیر سقفی ازمقررهای  با میعادها

خانه ای را ساختم امدادهاشدانتقاد

می هراسم ازلب ولب خوانی وامدادها

خانه ای راساختم ازجهل ها کردم سکوت

ضربه  جاهل براندازد   ید  جلادها

                    (گلشن)

خانه ای را ساختم

 


 

نویسنده: (گلشن) مهدی قلی احمدزاده – ۱۳٩۱/٩/٢٧

 شرح حالم دست توچون سایه ی فرزانه ایست

سرنوشتم را رقم  خواهی زدن  افسانه  ایست

سرنوشت من به دست آشنا خورده رقم

نالم از این آشنا  که  بدتر از بیگانه ایست

من دلم را  در مسیر کوی تو  گم کرده ام

کوی تو باغ جنان وجان   من ویرانه ایست

دست در دستم نهی صدها ستاره چیده ام

سوختم عمری دلم درحسرت پروانه ایست

عاشقم بی دل  چگونه عشق را معنا کنم

جان که دادم عشق رامعنا کند دیوانه ایست

                               (گلشن)

 


 

نویسنده: (گلشن) مهدی قلی احمدزاده – ۱۳٩۱/٩/۱۶

  نگاهت خط ترسیم ملال بی خیالی نیست

بزن دارم به دست تو بمیرم هم ملالی نیست

شبی بودم به کنج خلوت کوهی به کوهستان

شنیدم . تیشه  می نالد زمجنون قله خالی نیست

بیا فرهاد شیرینم  که  خیلی میزند تیشه

به بالینم دمی باشی خرابم عشق وحالی نیست

به او گفتم کجایی توفریبت می دهد تنها

 رها کن خط ورنگ و رو دراینجا خط وخالی نیست

تو تنهایی ز تنهایی خیالاتی  شدی (گلشن)

 قیام عشق بر پا کن که عمرت رامجالی نیست

                                 (گلشن)

نگاهت خط ترسیم ملال بی خیالی نیست

 


 

نویسنده: (گلشن) مهدی قلی احمدزاده – ۱۳٩۱/٩/۱٠

 

 نگاهی سوی تار ماه کردم

دلم شد تنگ واز دل آه کردم
 

ومن ای منتظر صبرم سر آید

تو آیی تار مه سرخی  گراید

 زمین و آسمان با عشق در شد

چو حوا  آمدی  آدم پدر شد

 زجان شیرین ترم روزی تو بودی  

شدم عاشق مرا رسوا نمودی

سخن از لحظه های هجرمن بود

سوار گرم  سیمرغ ختن بود

 به روی لایه های ابر پر رنگ

زفرصت های باریک دل تنگ

به هر دل خانه کردم  دل شکسته

زافسون دروغین عشق خسته

شدم آویز تار زلف   صرصر

 مکن گلهای باغ عشق پرپر
 

دلم خون ولبم فریادخون است

بهر جا بنگرم …………….

                      (گلشن)

 


 

نویسنده: (گلشن) مهدی قلی احمدزاده – ۱۳٩۱/٩/٩

 من از کـویش گذر خواهم نمـودن

 چو خاکستر  که پر خواهم نمودن

نمی یابم  دلی  : دل را   ستاند

به دلـداری سحر خواهم نمـودن

(گلشن)

 


 

نویسنده: (گلشن) مهدی قلی احمدزاده – ۱۳٩۱/۸/٢۳

در  کنار  علقمه غوغا   کنم

صحنه ای ازعشق وغم  برپا کنم

میدهم جان تشنه لب با سوزو تب

آن  یزید  رذل  را  رسوا  کنم

                                      زاده حیدر منم   عباس نام آور منم

قولاریم اولسا بوصحراده قلم

اوللم اما قویمارام یاتسین علم

مشکیمه اوخ ویرمیون زینب باخیر

خیمه ده گوزلور سوسوزلار من گلم

                                        زاده حیدر منم عباس نام آور منم

شیر مردم  . شیر دل  آزاده ام

من به زهرای حسین دل داده ام

بی هدف بودن خلاف غیرت است

جان به جانان می دهنم آماده ام

                                       زاده حیدر منم  عباس نام آور منم

اذن یوخدی یوخسا یورقون دورمارا

دولدورون سیزمشکی من دولدورمارام

نو گل  زهرا  سوسوزدان  جان وریر

ایشمه سه مولا سووا لب وورمارام

                                        زاده حیدر منم  عباس نام آور منم

هر کی می خواهد رود آن سوی آب

هر کی می ماند  زند حرف  حساب

مشک را   پر میکنم   تا   پای  جان

می دهد جان تشنه لب طفل رباب

                                       زاده حیدر منم  عباس نام آور منم

    اسرار عشق     جلد سوم   (گلشن)

 

 


 

نویسنده: (گلشن) مهدی قلی احمدزاده – ۱۳٩۱/۸/۱۳

      تو ساقی رند و طنازی که میخانه صفا دارد

     نمی دانم تو می دانی همان حال و هوا دارد

    به  خلوت اندران   میکده  طعنه زند  سـاقی

    کنم فریاد این مست و همین مستی خدا دارد

                                         (گلشن)

 

  

   

 

 


 

نویسنده: (گلشن) مهدی قلی احمدزاده – ۱۳٩۱/۸/۸

عشق  از باریکه   صحرای خم   آغاز شد

عاشقان  بی بدل را  درب رحمت باز شد

عاشق و معشوق از دلها دلستان برنمود

تا مسخر کرد دلها  را همین  یک راز شد

                                  (گلشن)

نظرات (۱۴)

درشبی پروانه باخود کار خود را کرده بود

                                مست و خاکستر نشین افسردۀ افسرده بود

 

نیمه جان با درد هجران آه هجرت می کشید

                                   درخیال مرغ شب پروانه دیگر مرده بود

 

ماه هفت از لابلای ابرها می زد سرک

                                   شمع را باریکه ای از دود دل آزرده بود

 

شمع از دل شعله کرد وجان به پروانه دمید

                             زد به آتش. پر به پای شمع چون آورده بود

 

جان فدای عشق کردن عادت دیرینه است

                                زان زلیخا از برای عشق یوسف برده بود

 

شمع و پروانه نمی گنجد دگر در شعرها

                                  (گلشنا )آنروز عشاقی چنان پرورده بود

                                                  (گلشن)

 

انتظار

شب به پاس آمد منِ دیوانه بیدارم هنوز

                                            بر درم در انتظار مقدم یارم هنوز

وین دل شوریده امشب بیقراری میکند

                               ازشب و از روز وهرچه هست بیزارم هنوز

می زنم دل بر دل افسونگر هفت آسمان

                                   تا در آیی ؛ عاشق آن ماه رخسارم هنوز

مانده ام؛خواهی پناهم ده پناه مانده گان

                                      بی پناهم  بی وجود تو گرفتارم  هنوز

شاید این دست خطاکار من و دامان تو

                                 غم مخور ای دل ببخشد؛گرگنهکارم هنوز

من به سودای تو شبها را سحر کردم بسی

                                 روز روشن بی تو یارا در شب تارم هنوز

لحظه ها را می شمارم تا فلق سربرزند

                                    (گلشنا) در آرزوی عشق دیدارم هنوز

                                                            (گلشن)

حرف دل

حرف دل
خسته ام من از اسارت بردن دل        دل به غارت بردن و آزردن دل

خسته ام من ازکرامت های بیجا        دل ربودن جا زدن افسردن دل

خسته ام من ازگذشت وازندامت        بی وفایی ها وازغم خوردن دل

خسته ام من از فراق و از جدایی      طرح تیر عشق و از آوردن دل

خسته ام من ازدروغ وازدورویی      از دل بی عاطفه ؛از مردن دل

خسته ام از شعر های عاشقانه        خواندن شعری وازسرکردن دل

خسته ام من از فدایم های کاذب        از فدایت گفتن وپروردن دل

خسته ام من ازخود وازبی توبودن     با رقیب سنگدل گستردن دل

خسته ام من گفت (گلشن)ازطریق     راز عشق و رنج پرپر کردن دل

(گلشن)

نظرات (۳۱)                                            (گلشن)